U heeft uiteraard een tweede keer naar ‘Terug naar Oosterdonk’ gekeken. Absolute topklasse. Met schitterende vertolkingen van Dirk Roofthooft, Katelijne Damen, Peter van den Eede, Rik van Uffelen, Antje de Boeck en als u wil zal ik nog een eindje doorgaan. Zowat allemaal alumni van de beide Antwerpse toneelopleidingen, Studio Herman Teirlinck en het Conservatorium. Onze acteurs zorgen steeds voor de meerwaarde en nu Matthias Schoenaerts in Hollywood opduikt is het ook voor Amerikanen duidelijk dat niet alleen Lee Strasberg in zijn Actor’s Studio topacteurs aflevert. meer lezen …

‘Geen Jacques Brel in station Jacques Brel’ was een toch wel bizarre titel in ‘De Standaard’, vorige donderdag. Maak u geen zorgen, of net wel, het gaat hier niet over de fysieke herrijzenis van de belangrijkste chansonnier die ons land, en in extenso ons werelddeel, heeft voortgebracht, maar over zijn liedjes want die worden in dat metrostation niet meer gespeeld. In geen enkel station trouwens. Je mag het niveau van de doorsnee De Standaard-journalist niet onderschatten, de trouvaille zit bij hen ingebakken. Maar ter zake.

meer lezen …

De Vlaamse Opera stelde vorige week het seizoen 2011-2012 voor onder de titel ‘Een nieuwe wereld’. Intendant Aviel Cahn bedoelt daarmee die wereld die op het punt staat bruusk te veranderen, met omwentelingen in Noord-Afrika, de crisis van het Europese economische model, de energie –en ecologische problemen. Alle bij elkaar voldoende redenen om ook op het operapodium die ‘nieuwe wereld’ te duiden. En zo heeft hij zijn programma opgesteld waarin naast enkele kleppers ook avontuurlijke creaties inspelen op al die maatschappelijke omwentelingen. En ja ik ben benieuwd. Maar…

meer lezen …

De Ronde van Vlaanderen treft de Vlaming midden in het hart en overal horen we commentaren over het volkseigen karakter van de koers en de saamhorigheid die dat creëert. De cijfers waren hallucinant. Ruim een half miljoen mensen langs het traject en ook nog eens dik een miljoen volgers, thuis voor de buis. Het onvolprezen feuilleton van Jan Eelen, beter bekend als ‘De Ronde’, haalt nog driehonderdduizend kijkers meer dan de echte ronde. Cijfers om van te duizelen. En als u heeft afgehaakt omwille van het mooie weer, die ‘De Ronde’ wordt zeker en vast nog eens herhaald.

Dan moet u zeker kijken, want naast de vele schitterende verhaallijnen, de puike acteerprestaties, het flitsende ritme, de mooie fotografie en het subtiele geluidsdecor is er veel aandacht voor het taalgebruik van de Vlaming. Iedereen praat in deze serie zijn eigen taaltje wat voor een extra verhaallijn zorgt.

Deze ‘tranche de vie’ is dan ook de mooiste illustratie van wat ik het gebrek aan een eigen Vlaamse identiteit zou willen noemen. De West-Vlaming en de Antwerpenaar in de serie verstaan elkaar niet. Niet omdat ze dat perse weigeren maar ze missen de ondertiteling die hen bij, ik noem maar wat, ‘Man bijt hond’ wel verder helpt.

meer lezen …

Het beste artikel over Vrouwendag verscheen in De Morgen en was van de hand van de onvolprezen beeldjournalist ZAK. We zien een man, de armen triomfantelijk gekruist, achter een gedekte tafel terwijl zijn vrouw komt binnengewandeld. Links en rechts torst de huisvrouw uitpuilende winkeltassen. ‘En,’ blaast de man, ‘hoe was je vrouwendag?’

Ik wil, met enige overtuiging, een antwoord op formuleren op die vraag. Het was alweer een maat voor niets. Laat dat van een man gezegd zijn. We lazen hier en daar een verhaal over Paula Semer en Jeanne Devos – vrouwen die elk jaar met graagte van stal worden gehaald. Daarnaast kregen we wat mode over ons heen gekieperd, mocht elke vrouwelijke BV zijn zegje doen over kind, gezin en werk en hoe je dat in godsnaam moet combineren. Verder enkele cijfers over lonen en glazen plafonds en hup, op naar vrouwendag 2012. Zodoende hebben de heren weer 364 dagen vrij spel om aan het einde van die rit genereus de jaarlijkse geste te produceren naar het ‘sterke’ geslacht. Dat daarbij hun oog gericht staat op de commerciële aandacht mag niet verwonderen.

meer lezen …

De concertzalen brengen het allerbeste van de wereld naar ons land en daar kan iedereen van genieten. Iedereen, want de prijzen mogen dan voor uitzonderlijke orkesten en solisten wat pittiger zijn, het blijft al met al binnen de perken. En voor wie het wat minder goed heeft zijn er talloze opstapjes tot en met cultuurcheques toe. Als ik zie hoe de ticketprijzen in het buitenland evolueren, dan zitten wij op rozen. En verder geen gezeur, een avondje Anderlecht of Club Brugge is veelal stukken duurder. meer lezen …

Vorige week was ik in Brugge, mijn geboortestad. Mooie stad! En dan die schitterende tentoonstellingen! Van Eyck, Memlinck, Dürer en Tuymans. Wat een weelde. En Michelangelo in de Mariakerk. Ook nog eens een kilo aangekomen van al het lekkers in de voortreffelijke restaurants. Ik gloeide van trots, als Bruggeling.

Toen keerde ik terug naar huis, hartje Antwerpen. Blij om weer in de koekenstad te zijn. Te slenteren naar de Grote Markt, langs de kathedraal en de tentoonstelling van Bervoets bij Adriaan in De Panter. Zwansen op café, een filmpje meepikken. Wat zal het worden volgende week: de première van het Ballet in onze Opera of toch maar een voorstelling in het Toneelhuis? Ik kan nog een tweede keer naar Anselm Kiefer gaan kijken, verlengd wegens succes. Wat een stad. Ik voelde mij weer heerlijk Antwerpenaar.

meer lezen …

Een ‘moord met voorbedachte rade’ voltrekt zich in ons land. Het slachtoffer is het Ballet van Vlaanderen en haar artistiek directeur Kathryn Bennets. De executeur is Joke Schauvliege en haar kabinet. Maar de minister krijgt behoorlijk wat hulp uit het veld. En dat zit mij hoog, heel erg hoog. Meer nog, ik ben gewoonweg razend kwaad.

Kijk, dat de minister wil bezuinigen en daarvoor een makkelijk slachtoffer zoekt waar nogal wat geld te halen valt, is tot daar aan toe. Dat ze dat doet zonder goed overleg en met weinig kennis van zaken is ondertussen meer regel dan uitzondering in de Arenbergstraat. Maar dat de directeur van een grote Vlaamse culturele instelling zich leent tot het openbaar afbranden van een collega en bij uitbreiding van haar balletgezelschap is gewoon hemeltergend. meer lezen …

Wat een prachtige slogan, een slogan om in te kaderen, te koesteren, te beminnen, om de haverklap te gebruiken en vooral om in praktijk te brengen: Iedereen Klassiek! Helaas is er een pak werk aan de winkel want de klassieke muziek zit danig in de verdrukking. Klara neemt de handschoen op en dat siert ons, voilà. Laten we maar manmoedig die pijnlijke en volkomen onterechte marginalisering van de klassieke muziek te lijf gaan en ervoor zorgen dat weer iedereen naar Bach en Beethoven luistert. En hopelijk ook naar Wim Hendrickx en Kris Defoort.

We beginnen met de kinderen, dachten we slim, en zo kun je binnenkort in het Antwerpse Paleis al voor de derde keer een hele dag je jonge spruiten los laten op een weergaloos feest dat hen voor eeuwig zal binden aan klassieke muziek. Daarna pakken we de rest aan, samen met Eyskens, Crucke en Seele, Deboosere, Struyff en Verhulst. Top-bv’s die er niet voor terug deinzen om de klassieke muziek, desnoods vergezeld van een flinke taart, er bij de Vlaming in te rammen. Ik ga voluit meewerken aan dit plan want laten we wel wezen wat is er mooier dan een lied van Händel, wat pakt ons meer bij de strot dan een trio van Schubert.

Ik durf er mijn kostbare hoofd op te verwedden dat er nog meer sluwe zetten van Klara zullen komen om het tij te keren. De Klaraploeg broedt op nog straffere acties. De wil is er en de overtuiging staat op de gezichten te lezen, mislukken is geen alternatief.

En toch, de opdracht is zwaar en wellicht best samen te vatten in een pijnlijke anekdote die maestro Jos Van Immerseel mij onlangs vertelde. Er was een jongen van pakweg zeventien komen luisteren naar zijn orkest Anima Eterna. Na afloopt straalde die jongen van geluk en stamelde enkele felicitaties eraan toevoegend “Mijnheer Van Immerseel, wat is dat mooie muziek die u speelt, waar kan ik dat nog horen?” meer lezen …

Ik ben achtenvijftig en dan moet je voor een zogenaamd ‘routineonderzoek’ naar de gespecialiseerde dokter. Ik kijk daar tegenop. Niet omwille van het onderzoek ‘an sich’ maar omdat die uroloog van mij in een dieptreurig ziekenhuis consult houdt. Laat ik je even meenemen naar het Jan Palfijnziekenhuis in de Antwerpse periferie.

Eerst moet je de architecturale miskleun, die ‘ontvangsthal’ heet, trotseren vooraleer je door een wirwar van lange gangen je dokter moet zien te vinden. De variaties aan fletse kleuren, die ik tijdens mijn wandeling tegenkom, herken ik nog van lang geleden optredens in Duitse legerkazernes, toen onze strijdkrachten hun verveling wel eens wilden delen met het theatergroepje waarvan ik lid was.  De opeenvolging van treurige wachtkamers, weinig verblijdende loketten en al even deprimerende vloerbedekkingen bezorgen mij acuut de noodzaak om aansluitend ook nog even bij een psychiater langs te gaan voor wat antidepressiva.

En dan, ineens, plots, out of the blue, is er de gang waar mijn uroloog werkt en dat bezorgt me een onverwachte boost. Deze uithoek van het verder totaal oninteressante ziekenhuis is een totale verademing. Hier geen treurnis en visuele vervuiling, die een eventuele ziekte alleen maar kan aanwakkeren of zelfs veroorzaken, maar helder wit geschilderde muren waarin zorgvuldig een collectie kunstwerken is opgesteld die je eerder in het Smak of het Mhka zou verwachten.

meer lezen …