Kgoje kè zeghen, wachthé, tisienoaboven, tvuftig, neeje, tsechtig meters en tonne noa bachten were en ojedoa zut kuje tbeter nochekè vroagen, hé.

Dat was het antwoord dat ik kreeg van een overigens lieve man, ergens diep in de Vlaanders, toen ik hem naar de weg vroeg. Ik mag dan zelf in West Vlaanderen geboren zijn, ik verstond er niets van. Ik had hem toch in mijn mooiste Nederlands aangesproken, ik had daarbij open en vriendelijk gekeken, ik had mij niet aangesteld of wat dan ook… . Waarom moest die man mij in een dergelijk Bargoens antwoorden?

Zo had ik weer stof tot nadenken en het eerste wat mij te binnen schoot was: stel nu dat ik mijn vraag in het Frans had gesteld? Ik nam de proef op de som en de volgende autochtoon die ik aansprak vroeg ik naar de weg in mijn mooiste Frans. Even vriendelijk als de vraag had geklonken kwam het antwoord. De man moest wat naar zijn woorden zoeken maar produceerde daarna enkele zinnen die begrijpbaar waren. Het begon met een verontschuldiging: “excusé, ne parle pas bien Français mais..eu” en met een weliswaar zwaar polderaccent rolden er aanwijzingen uit zijn mond waarmee ik vooruit kon. lees meer …

Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.

lees meer …